Poznaj najważniejsze osiągnięcia w historii fotografii
Fotografia ma długą historię w stosunkowo krótkiej historii. W ciągu prawie 200 lat kamera powstała z prostego pudełka, które zrobiło zamazane zdjęcia na nowoczesne komputery, z których korzystamy dziś w naszych lustrzankach i smartfonach .
Opowieść o fotografii jest fascynująca i można ją bardzo szczegółowo opisać. Przyjrzyjmy się jednak krótko i najważniejszym wydarzeniom tej sztuki naukowej.
Pierwsze aparaty
Podstawowa koncepcja fotografii istnieje od około V wieku pne Dopiero iracki naukowiec opracował coś, co nazywane było camera obscura w XI wieku, w którym narodziła się sztuka.
Nawet wtedy kamera nie rejestrowała obrazów, po prostu wyświetlała je na innej powierzchni. Obrazy były również odwrócone, ale można je było zidentyfikować w celu stworzenia dokładnych rysunków rzeczywistych obiektów, takich jak budynki.
Pierwsza kamera obscura użyła dziurki w namiocie, aby wyświetlić obraz z zewnątrz namiotu w zaciemnionym miejscu. Dopiero w XVII wieku kamera obscura stała się na tyle mała, że mogła być przenośna. Podstawowe soczewki skupiające światło zostały również wprowadzone w tym czasie.
Pierwsze stałe obrazy
Fotografia, którą znamy dzisiaj, rozpoczęła się pod koniec lat trzydziestych we Francji. Joseph Nicéphore Niépce użył przenośnej kamery obscury, aby odsłonić płytę cynową pokrytą bitumem na światło.
Jest to pierwszy zarejestrowany obraz, który szybko nie zniknął.
Sukces Niépce doprowadził do bardzo wielu innych eksperymentów i fotografii. Daguerreotypy, płytki emulsyjne i mokre płytki zostały opracowane niemal równocześnie w połowie do końca XIX wieku.
W każdym typie emulsji fotografowie eksperymentowali z różnymi chemikaliami i technikami.
Oto trzy, które przyczyniły się do rozwoju współczesnej fotografii.
Dagerotyp
Eksperyment Niépce doprowadził do współpracy z Louisem Daguerre. Rezultatem było stworzenie dagerotypu, prekursora współczesnego filmu.
- Płytkę miedzianą powleczono srebrem i wystawiono na działanie pary jodu przed wystawieniem na działanie światła.
- Aby stworzyć obraz na płycie, wcześniejsze dagerotypy musiały być wystawione na działanie światła przez maksymalnie 15 minut.
- Dagerotyp ten był bardzo popularny, dopóki nie został zastąpiony pod koniec lat 1850-tych przez płytki emulsyjne.
Płyty emulsyjne
Płyty emulsyjne lub mokre płytki były tańsze niż dagerotypy i trwały tylko dwie lub trzy sekundy czasu ekspozycji. Dzięki temu stały się bardziej odpowiednie do fotografii portretowej, która była najczęstszą fotografią w tamtym czasie. Wiele fotografii z wojny domowej zostało wyprodukowanych na mokrych płytach.
Te mokre płyty wykorzystywały raczej proces emulsyjny zwany procesem Collodion, niż zwykłą powłokę na płycie obrazowej. W tym czasie do kamer dodano kamery, aby pomóc w ustawieniu ostrości.
Dwa powszechne typy płytek emulsyjnych były ambrotypem i typem tinty. Ambrotypy używały płytki szklanej zamiast miedzianej płytki dagerotypów.
Tintypes używał blaszanej blachy. Podczas gdy te płytki były znacznie bardziej wrażliwe na światło, musiały zostać szybko opracowane. Fotografowie musieli mieć chemię pod ręką, a wielu podróżowało w wagonach, które podwoiły się jako ciemnia.
Suche płyty
W latach 70. XIX wieku fotografia zrobiła kolejny ogromny krok naprzód. Richard Maddox udoskonalił swój poprzedni wynalazek w celu uzyskania suchych płytek żelatynowych, które były prawie równe z mokrymi płytkami pod względem szybkości i jakości.
Te suche płytki mogą być przechowywane zamiast produkowane w razie potrzeby. Pozwoliło to fotografom na znacznie więcej swobody w robieniu zdjęć. Kamery były również w stanie być mniejsze i mogły być trzymane w rękach. Wraz ze spadkiem czasu ekspozycji opracowano pierwszy aparat z mechaniczną migawką.
Kamery dla każdego
Fotografia była tylko dla profesjonalistów i bardzo bogatych, dopóki George Eastman nie założył firmy o nazwie Kodak w 1880 roku.
Eastman stworzył elastyczny film w rolce, który nie wymagał stałej zmiany stałych płytek. Pozwoliło mu to na stworzenie samodzielnej kamery pudełkowej, która pomieściła 100 ekspozycją filmową. Aparat miał mały pojedynczy obiektyw bez regulacji ostrości.
Konsument wykonałby zdjęcia i odesłał aparat z powrotem do fabryki, aby powstał film i wykonane odbitki, podobnie jak współczesne aparaty jednorazowe. Był to pierwszy aparat niedrogi na tyle, na ile stać go przeciętny człowiek.
Film wciąż był duży w porównaniu do dzisiejszego filmu 35 mm. Dopiero pod koniec lat 40. XX wieku film 35 mm stał się na tyle tani, że większość ludzi na niego stać.
Horrors of War
Około 1930 r. Henri-Cartier Bresson i inni fotografowie zaczęli używać małych aparatów 35 mm do robienia zdjęć życia, jak to miało miejsce, a nie portretowanego. Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa w 1939 roku, wielu fotoreporterów przyjęło ten styl.
Pozorowane portrety żołnierzy z I wojny światowej ustąpiły miejsca graficznym obrazom wojny i jej następstw. Obrazy takie jak fotografia Joela Rosenthala, Podnoszenie flagi na Iwo Jimie przyniosły realia wojny przez ocean i pomogły galwanizować Amerykanów jak nigdy dotąd. Ten styl uchwycenia decydujących momentów na zawsze ukształtował twarz fotografii.
Cud błyskawicznych obrazów
W tym samym czasie, gdy kamery 35 mm stały się popularne, Polaroid wprowadził model 95. Model 95 wykorzystał tajny proces chemiczny do opracowania filmu wewnątrz aparatu w mniej niż minutę.
Ten nowy aparat był dość drogi, ale nowość natychmiastowych obrazów przyciągnęła uwagę publiczności. W połowie lat sześćdziesiątych Polaroid miał wiele modeli na rynku, a cena spadła, więc jeszcze więcej osób mogło sobie na to pozwolić.
W 2008 roku Polaroid przestał nagrywać swój słynny film krótkometrażowy i zabrał ze sobą ich sekrety. Wiele grup, takich jak The Impossible Project i Lomography, próbowało ożywić natychmiastowy film z ograniczonym sukcesem.
Od 2016 r. Trudno jest powielić jakość, która była polaroidem.
Zaawansowana kontrola obrazu
Podczas gdy Francuzi wprowadzili stały obraz, Japończycy przynieśli fotografowi łatwą kontrolę nad zdjęciami.
W latach 50. Asahi (który później stał się Pentaxem) przedstawił Asahiflex i Nikon przedstawił swoją kamerę Nikon F. Były to zarówno aparaty typu SLR, jak i Nikon F dozwolone na wymienne obiektywy i inne akcesoria.
Przez następne 30 lat aparaty w stylu SLR pozostały kamerą z wyboru i wiele ulepszeń wprowadzono zarówno do kamer, jak i samego filmu.
Przedstawiamy inteligentne kamery
Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. XX wieku wprowadzono aparaty kompaktowe, które były w stanie samodzielnie podejmować decyzje dotyczące kontroli obrazu. Te "punktowe i fotograficzne" kamery obliczały czas otwarcia migawki, przysłonę i ostrość, pozostawiając fotografom swobodę skupienia się na kompozycji.
Kamery te stały się niezwykle popularne wśród przypadkowych fotografów. Profesjonaliści i poważni amatorzy nadal preferowali własne regulacje i cieszyli się kontrolą obrazu lustrzanek.
Epoka cyfrowa
W latach 80. i 90. wielu producentów pracowało nad kamerami elektronicznymi zapisującymi obrazy. Pierwszym z nich były kamery typu "strzelaj i strzelaj", które wykorzystywały media cyfrowe zamiast filmu.
Do 1991 roku Kodak wyprodukował pierwszy aparat cyfrowy, który był na tyle zaawansowany, aby mógł być z powodzeniem stosowany przez profesjonalistów. Inni producenci szybko poszli w ślady, a dziś producenci Canon, Nikon, Pentax i inni producenci oferują zaawansowane lustrzanki cyfrowe (DSLR).
Nawet najbardziej podstawowa kamera typu "wskaż i zrób zdjęcie" ma teraz lepszą jakość niż płyta cyny Niépce, a smartfony mogą nawet wydrukować wysokiej jakości drukowane zdjęcie.