Stone Cuts używane w Antique Jewelry, w tym Diamonds

Trochę zdezorientowany, jeśli chodzi o sortowanie kamiennych kształtów i cięć? To zrozumiałe. Czasami ludzie nazywają kamienne kształty jako cięcia, chociaż nie jest to dokładne.

Patrząc na ten temat nieco bliżej, jest naprawdę duża różnica. Można powiedzieć, że kształt kamienia jest tym, co widzisz, gdy na niego patrzysz: okrągłym, gruszkowym, markizowym lub serdecznym oraz szeregiem innych. Cięcie wykracza jednak poza powierzchnię i faktycznie określa blask kamienia. I niektóre kawałki skrzą się bardziej niż inne, szczególnie ze starszymi diamentami.

Istnieje wiele różnych cięć, na które natkniesz się podczas zakupów staromodnej biżuterii , a wiele z nich wpada w świetną kategorię, taką jak stara kopalnia i cięcie na poduszce. Mogą się one różnić, jeśli chodzi o liczbę faset, ale błyszczą znacznie więcej niż przykłady ciętych róż, jak pokazano poniżej. W porównaniu do starszych brylantów, nowoczesne diamenty o szlifie brylantowym, które zostały opracowane na początku XX wieku, mają 58 faset i są przycinane tak, że blask każdego pojedynczego kamienia jest zmaksymalizowany niezależnie od kształtu.

Oto niektóre z najpopularniejszych cięć z kamienia, które można ustawiać na różne sposoby , używane we wszystkich typach biżuterii z antykami, szczególnie w postaciach datowanych na około 1900 lub starszych:

• 01 z 04

  Rose Cut

  Róża to sposób na cięcie kamieni szlachetnych, w tym diamentów, udoskonalonych w XVII wieku przez Holendrów. Ma płaską podstawę i 24 trójkątne fasety unoszące się do punktu (patrząc z boku, cały kamień przypomina piramidę). Mają szklisty, a nie bardzo musujący wygląd. Podczas gdy folia była najczęściej używana na szklanych kamieniach w późniejszych latach, w celu poprawy ich blasku, stare klejnoty różane były czasami powiększane folią, zanim zostały umieszczone w pierścieniu, broszce lub innym biżuterii.

  Diamenty o szlifie różanym, które mogą wyglądać dość prymitywnie i rockowo w porównaniu do genialnych cięć, były w pojedynczych i podwójnych cięciach. Pojedyncze nacięcia róż mają jedną warstwę faset, jak sama nazwa wskazuje. Podwójnie cięte róże mają dwie warstwy faset. Przykłady z dwoma lub trzema rzędami wysokich faset są nazywane holenderskimi cięciami róż. Żadne cięcie róż - czy to pojedyncze, podwójne, czy holenderskie - jest całkowicie okrągłe ze względu na sposób, w jaki były ręcznie szlifowane. Znalezienie okrągłego diamentu z cięciem róż może wskazywać na nowszy kamień wycinany maszynowo, który przypomina stary.

  Cięte róże znajdują się głównie w utworach z XVIII i połowy XIX wieku, ale cięcie podłużne kontynuowano pod koniec XIX wieku. Ten krój, często kojarzony z gruzińską biżuterią, został stopniowo wyparty przez bardziej błyskotliwe kroje, jak zmieniały się smaki biżuterii zmierzające w kierunku przełomu XX wieku. Późniejsze użycie jest często postrzegane w mniejszych, półszlachetnych, takich jak granaty lub gorsze kamienie, aby ukryć inkluzje i słabe zabarwienie.

  Pamiętaj też, że cięcie róż nie jest najwcześniejszym cięciem diamentów, które znajdziesz w antycznej biżuterii. Istnieje również "punkt cięcia", w którym kamień przypomina piramidę wystającą z otoczenia, ale z tylko czterema ściankami. Te, czasami nazywane diamentami "piszącymi", były używane w biżuterii od setek lat, począwszy od XV wieku. Innym starszym szlifem jest kamień "stołowy", w którym znajduje się pojedynczy bok z każdej strony i płaski wierzch. Zostały one wykorzystane w biżuterii w 1600 roku wprowadzanych na początku 1700 roku, zgodnie z GeorgianJewelry.com. Żadne z tych cięć nie jest powszechnie spotykane dzisiaj przez kolekcjonerów biżuterii, ale ich poznanie jest korzystne, więc te rzadkie kawałki można łatwo zauważyć.

• 02 z 04

  Old Mine Cut

  Ten historyczny styl cięcia i nakładania kamieni szlachetnych, jeden z pierwszych rodzajów wspaniałych cięć, wzmacnia odbicie światła i wzmacnia blask. Charakteryzuje się 56 fasetami, małą płaską podstawą i większą płaską powierzchnią podobną do stołu (patrząc z boku cały kamień ma kształt sześciokąta). Czasami nazywa się to potrójnym cięciem.

  Cięcie to zostało opracowane około 1730 roku (choć termin pochodzi z końca XIX wieku), było używane głównie w drugiej połowie XVIII wieku do końca XIX wieku, kiedy to zostało zastąpione przez bardziej precyzyjne i misterne, lśniące kawałki. W rzeczywistości, w porównaniu z ognistym błyskiem współczesnych kamieni o szlifie brylantowym, stare diamenty o szlifie kopalniowym mają bardziej subtelny blask.

  Stare cięcia w kopalniach mogą czasami być mylone z nowoczesnymi diamentami wyciętymi z poduszek. Dzisiaj, niektóre diamenty o szlifie amortyzującym są rzeczywiście certyfikowane jako "stare brylanty kopalni", według specjalistów od diamentów w Ritani.com. W rzeczywistości opisują one stare diamenty o szlifie minowym jako zasadniczo poduszki amortyzujące o różnych proporcjach i mniejszej liczbie faset.

• 03 z 04

  Francuski Cut

  Pomimo nazwy, ten rodzaj kamienia nie został wymyślony ani przecięty we Francji, mimo że w przeszłości był tam popyt. Zostały one opracowane w 1400, ale naprawdę weszły w siebie w 17 wieku.

  Podczas gdy francuskie kamienie rozkwitały w biżuterii zaprojektowanej znacznie wcześniej, były również popularne w erze Art Deco lat dwudziestych i trzydziestych, kiedy geometryczne kształty stały się szaleństwem. Wersje w kształcie kwadratu (mogą być również prostokątne) w rzeczywistości nadają się do ich zastosowania w pięknie skonstruowanych bransoletach . Oprócz diamentów szafiry często były francuskie.

• 04 z 04

  Asscher Cut

  Ten kamień został stworzony w 1902 roku przez Josepha Asschera, więc najstarsze wersje są prawdziwymi antykami . Według strony Royal Asscher: "Diament jest idealnie symetryczny, a jego proporcje mieszczą się w granicach ścisłych parametrów, każdy aspekt jest mierzony dla absolutnej dokładności, a Royal Asscher Cut ma wysoką koronę i 74 fasety - podczas gdy nowoczesny kwadratowy szmaragdowy krój, a oryginalny Asscher ma 58 aspektów. "

  Tak więc starszy Asscher wycinał diamenty z ich większymi narożnikami i mniejszymi stolikami (płaski górny obszar kamienia), oprócz mniejszej powierzchni, są one dość piękne, ale nie podkreślają klarowności i blasku, a także nowoczesne produkowane od niedawna.

  Specjalne podziękowania należą się autorowi Troyowi Segalowi za pomoc w tej funkcji.