Rozpoczynanie własnej kolekcji rekordów Cool lub kupowanie w celu odsprzedaży
Podczas gdy "vintage vinyl" jest dziś bardzo popularny wśród purystów muzycznych, ludzie zbierali albumy płytowe od ponad stu lat. W rzeczywistości, gdy tylko pojawiły się albumy z nagraniami, narodziły się kolekcje.
Te pierwsze kolekcje były w dużej mierze nagromadzeniem ulubionych artystów i utworów muzycznych. Dzisiejsi entuzjaści winyli cieszą się z możliwości kupowania rzadkich produktów, więc istnieje określony rynek dla przyszłych i przyszłych kolekcjonerów.
Historia tego hobby jest również interesująca.
Dowiedz się więcej o muzyce dawnej .
Pierwsze zapisy
Najwcześniejsze "rekordy" były faktycznie cylindrami woskowymi wynalezionymi przez Thomasa Edisona w latach 80. XIX wieku. Bez wątpienia było to wielkie osiągnięcie, ale można je ulepszyć, ponieważ łatwo się zepsuły i po kilku próbach wyczerpały.
W 1888 r. Wynalazca Emile Berliner zaproponował 78 jako alternatywę. Nazywał to "płaskim dyskiem" i eksperymentował z różnymi rodzajami materiałów przed osadzeniem się na szelaku w 1891 roku. Edison odpowiedział własną wersją płaskiego dysku, który rzekomo miał lepszą jakość dźwięku (i miał rację, Edison Records byli lepsi), ale byli znacznie grubsi. Płyty Berlinera wygrały jednak, a pod koniec dekady Edison's nie były już tworzone, zgodnie z Essential Guide to Record Collecting Goldmine'a Dave'a Thompsona.
Chociaż Edison Records ma kilku oddanych fanów, teraz nie ma dla nich ogromnego popytu.
Są one w dużej mierze postrzegane jako nowości ze względu na ich grubość i można je odtwarzać tylko na odtwarzaczu Edison z igłą diamentową. Edison tworzył dyski w formacie 78 od 1912 do 1929 r., A obszerny katalog ma jeszcze kilku wielbicieli. Dźwięk był nadal lepszy od pozostałych 78, ale Edison nie dotrzymywał kroku konkurentom.
Podczas gdy jego działalność zawodziła, a ostatecznie została zamknięta, inni nadal wytwarzali nagrania o niższej jakości po lepszych cenach dla konsumentów.
Wprowadź LP i Single
Vinyl trafił na rynek w 1948 roku. Te 10-calowe długie płyty zastąpiły 78, która była ograniczona do jednej piosenki na stronę. Tak więc zamiast kupować "album" z sześciu 78 (podobny do tego, co nazywamy dzisiaj zestawem skrzynek), wszystkie 12 piosenek było na jednym dobrym albumie. Płyty LP nie tylko oferowały wygodę, zajmowały znacznie mniej miejsca.
Nowy format albumu był świetny dla tych, którzy chcieli mieć kolekcję muzyki, jak na przykład Broadwayowe show czy symfonia, wszystko na jednej płycie. Ale na jednym nagraniu wciąż było wołanie o single hit. Wprowadź "singiel" na początku 1949 roku. Te siedem-calowe dyski obracające się z szybkością 45 obrotów na minutę pasują do rachunku, a urodził się inny typ rekordu do zebrania. Gramofony można wyposażyć w adapter, a single (lub 45s) można układać w stosy, aby grać jeden po drugim, po prostu zmieniając prędkość gramofonu.
Dziś kolekcjonerzy wciąż szukają zarówno starych albumów, jak i singli przez ich ulubionych muzułmanów i zespoły. Czasami zbierają całe gatunki, takie jak jazz czy muzyka klasyczna. Album jest także podstawą wielu imponujących kolekcji płyt.
Cenne albumy i 45s
Niektóre z najwcześniejszych płyt są warte całkiem niezłe sumy od 50 $ do 300 $, jak podaje Thompson. W swojej książce zauważa, że album autorstwa Boba Willsa, twórcy z Western Swing, Round-up , wprowadzony w 1949 roku, ma wartość około 300 USD. Miłośnicy muzyki latynoskiej z pewnością polubili by znaleźć Cugata Rhumbę Xaviera Cugata w cenie 50 $. Wiele albumów jest cenionych w tysiącach, więc zwracanie uwagi na to, którzy artyści mają najwyższe ceny, będzie dobrą wiedzą, jeśli planujesz odsprzedać. Rzuć okiem na książkę podobną do Thompsona lub przeprowadź wyszukiwanie przedmiotów w serwisie eBay, aby rozpocząć.
Wczesne lata 45. również mają znaczną wartość. W rzeczywistości niektóre tytuły mogą być sprzedawane za 30 USD do 100 USD lub więcej. Wiele pierwszych singli Eddy'ego Arnolda sprzedaje za dobre sumy, podobnie jak inne gwiazdy country, takie jak Roy Rogers i Synowie Pionierów.
Ale wartość każdego rodzaju rekordu zależy od tego warunku, i dlatego musisz wiedzieć coś o stopniowaniu winylu, jeśli zamierzasz je zbierać lub kupować w celu odsprzedaży w sprzedaży nieruchomości i tym podobnych.
Klasyfikacja winylu
Ustalenie stanu winylu przed jego zakupem idzie daleko w kierunku upewnienia się, że dostajesz swoje pieniądze. "Warunek jest tym, co oddziela nieskazitelny dysk od zarysowanego do śmiertelnego, warunkiem jest ustalenie, czy rekord jest wart 1000 USD, czy 1 $", pisze Thompson.
W świecie kolekcjonowania rekordów skala Goldmine jest standardem: Mint (M), Near Mint (NM), Very Good Plus (VG +), Very Good (VG), Good Plus (G +), Good (G), Fair (F) i Zły (P). Wielu sprzedawców płytowych postępuje zgodnie z tymi wytycznymi, ale czasami też inaczej interpretują skalę. Niemniej istnieją pewne podstawowe wskazówki, które pomogą ci zrozumieć, co oznaczają te oceny:
- Mint (M) - Kiedy patrzysz na rekord Minta, powinien on być "absolutnie doskonały" pod każdym względem. Jest to płyta, która nigdy nie była grana i prawdopodobnie nadal jest zapieczętowana w plastiku. Wielu kolekcjonerów uważa, że usunięcie folii termokurczliwej natychmiast redukuje stan do Near Mint. Niewiele nagrań jest naprawdę w idealnym stanie.
- Near Mint (NM) - Wielu dilerów używa Near Mint znacznie częściej niż Mint. Oznacza to, że rekord jest bliski doskonałej kondycji. "Może mieć dziwną drobną wadę - drobny (odczytany, ale niewidzialny) ślad zużycia pierścieni na okładce, dziwny zabłąkany odcisk palca lub, wokół otworu wrzeciona w środku płyty, kilka srebrnych linii." Rekord Near Mint nie będzie zawierał zagnieceń, fałd, łez, pęknięć, zadrapań, gryzmołów, odłamków ani niczego, co jest z nim nie tak (w tym wycinków wskazujących, że były sprzedawane po obniżonej cenie).
- Very Good Plus (VG +) - Rekordy z tą oceną są warte około połowę tego, co przyniesie miętowy przykład. Ten typ rekordu będzie miał pewne oznaki użytkowania, a może nawet lekko zniekształcony, ale nadal będzie ładnie odtwarzany. Etykiety mogą być nieco zdarte, podobnie jak okładki. Wiele rekordów należy do tej kategorii.
- Very Good (VG) - Kiedy rekord zostanie uznany za bardzo dobry , typy problemów w zapisach VG + są zwykle obecne wraz z innymi. Możesz usłyszeć wyraźne dowody drapania, ale płyta nie będzie pomijana. Okładka i etykieta najprawdopodobniej pokażą więcej śladów użytkowania, a być może jakieś nieokreślone pismo lub nazwisko właściciela wcześniej nabazgrane gdzieś. Znowu wiele zapisów należy do tej kategorii i sprzedają za około 25 procent tego, co przykład Minta byłby wart. Odśwież swoje umiejętności targowania się, aby uzyskać najlepsze ceny.
- Dobry (G) i dobry plus (G +) - Te zapisy nadal będą odtwarzane i nie będą pomijane, ale może być więcej słyszalnych trzasków, trzasków i wyskakujących okienek. Szwy mogą być dzielone na pokrowce i kolce zgniecione, według Thompsona. Będą warte nawet mniej niż bardzo dobre przykłady. Jeśli płyta nie jest czymś, o co prosiłeś od wieków, zaoszczędź pieniądze, by kupić coś lepszego.
- Słabe (P) i uczciwe (F) - Te przykłady będą nie do zagrania bez przeskoków i mają inne poważne problemy, takie jak nadmierne wypaczenia (uwaga na to, że LP jest wyświetlane na zewnątrz przy sprzedaży w garażu ) pęknięcia, poszarpane okładki lub zgrane etykiety. Zazwyczaj najlepiej nie kupować tego typu rekordów, ale jeśli musisz, nie płać więcej niż 5 procent wartości mennicy.
- Co z zapisami z autografami? Ważne jest, aby pamiętać, że jeśli okładka albumu jest podpisana przez popularnego piosenkarza lub muzyka, cała ta kategoria wychodzi poza okno. Jeśli podpis nadaje się do sprzedaży, nie ma znaczenia, gdzie nastąpi spadek rekordu, ponieważ jest to teraz pamiątka sławna, a nie losowy LP. Dotyczy to w szczególności takich nazwisk jak The Beatles czy Michael Jackson, podczas gdy ktoś kupowałby autograf, a nie sam rekord.